MARTXOAK 11

Oraindik gogoan dut egun latz hura, gogoan nire ingurukoen sufrimendu oihuak.

Eguneroko legez, trenean nihoan lanera bidean, kaskoak belarrietan, ezerezera begira. Bat-batean, begirada leihotik altxa eta jendearen izu aurpegiak bistaraztean konturatu nintzen zerbait gertatzen ari zela. Bagoi hartan ixiltasuna nabarmentzen zen, ekaitza baino lehen izaten den barealdia zen hura.

Orduan, zer gertatzen ari zen konturatzerako, izugarrizko danbatekoa entzun nuela gogoan dut, begiak itxi eta momentu batez amaiera iritsi zela pentsatu nuen. Baina ez, bizirik jarraitzen nuen eta iluntasunean garrasiak, garrasiak entzuten nituen nonahi. Lurrean botata, laguntza eske zeuden ume eta helduen sufrimendu eta etsipenezko garrasiak ziren.

Begiak ireki ezinik egon nintzen denbora luzez, berriz lo hartu nuen arte. Esnatzerakoan, ospitalean aurkitzen nintzen, eta ez nekien zer ari zen gertatzen. Medikuak kontatu zidan dena: ia 190 pertsona hildako eta 2000 zauritu egon ziren atentatu baten parte izan nintzen.

Oraintxe kontatu dizueguna, 2004eko martxoaren 11ean, Madrideko tren geltoki batean jazotako atentatu terroristaren biktimetako baten testigantza izan da.

Gertatutakoari buruz irakurtzerakoan, hausnarketa txiki bat egin dugu eta hainbat galdera suertatu zaizkigu: benetan merezi al du hainbat pertsona inozoren bizitza arriskuan jartzean, ideologia bat defenditzearren? Biolentzia al da gure nahiak lortzeko irtenbide egokia al da?

Bada, guk ezetz uste dugu. Pertsona bakoitzak bere ideia eta pentsaera duela eta denak errespetatzen ikasi behar dugula, alegia. Bakoitza den bezelakoa onartu beharra dago, eta elkarren arteko desberdintasunak hitz eginez konpontzeko gai garela uste dugu guk, horregatik hain zuzen, elkar erresetatzen ikasi behar dugu.

Inor ez da besteak baina gutxiago edo gehiago ideia konkretu batzuk defendatzeagatik, eta horiekin bat ez datorrenak ez du inor mespretxatzeko eskubiderik.

.

.

............